Jedność miejsca, nie wzmiankowana przez Arystotelesa, jest w tragedii greckiej częściej łamana niż pozostałe jedności – wprawdzie rzadko występują gwałtowne i nagłe zmiany miejsca, dość często jednak, jak w Ajasie Sofoklesa czy Eumenidach Ajschylosa akcja toczy się w różnych miejscach. W tragedii greckiej istniały więc trzy jedności, nie były jednak wyrażone explicite ani ujęte w formę teorii, dzięki czemu nieskrępowani teorią i krytyką dramaturdzy mieli duży margines swobody, opierając się na konwencji i naturalnym poczuciu piękna oraz szukając nasilenia efektu dzieła zawsze w stosunku do potrzeb konkretnego dramatu.
Klasycyzm Mimo że Arystoteles nie wymienia wszystkich zasad, ani nie przywiązuje do nich bardzo dużej wagi, włoscy komentatorzy Arystotelesa z XVI w. wywiedli je z Poetyki – po raz pierwszy pojawiają się one we włoskiej parafrazie Lodovica Castelvetro Poetica d'Aristotele vulgarizzata et sposta (Wiedeń 1570). Castelvetro do swojej parafrazy wprowadza wiele, nieraz długich uzupełnień – należy do nich wyliczenie trzech jedności i ich charakterystyka.