Właściwy dla tragedii przebieg akcji charakteryzuje w wielu miejscach Poetyki, ale zwłaszcza w rozdziale VII (1450 b):
Badacze podkreślają często, że wytworzona w późnorenesansowych Włoszech zasada trzech jedności nie była znana wielkim dramaturgom przed Arystotelesem, ani nawet samemu Arystotelesowi. Cechy rzeczywiście występujące w greckiej tragedii stały się podstawą tej teorii. Twierdzenie, że grecka tragedia zamyka się na ogół w przeciągu doby jest prawdziwe. Ponadto ograniczenie czasu akcji było w tragedii greckiej bardziej potrzebne niż w teatrze współczesnym – prócz wymienionej obecności chóru i traktowania natury jako dekoracji, trzeba wziąć tu pod uwagę większe ograniczenia teatru greckiego w zakresie szybkiej zmiany dekoracji. Czynnikiem, który ułatwiał greckim dramaturgom zachowanie jedności czasu i akcji było to, że tragedie wystawiane były jako trylogie. Części trylogii były zazwyczaj ściśle związane tematycznie, więc tam, gdzie zbyt skondensowana treść sztuki mogłaby być trudno zrozumiała, dramaturg miał możliwość objaśnienia jej w dwóch pozostałych tragediach. Jedność akcji nie oznacza też w tragedii greckiej jedności nastroju – dość często zdarzają się w niej elementy niskie i humorystyczne, występujące zwłaszcza przy postaciach starych nianiek, posłańców itp.