Tytuł książki stanowi parafrazę Sezonu w piekle Arthura Rimbauda, a także nawiązanie do wcześniej nagranej piosenki zespołu Lusthaus (Piknik w piekle), którego Kyrcz był współzałożycielem.
Opowiadania obu autorów epatują okrucieństwem, erotyką i wulgaryzmami, odzwierciedlając skrajne stany emocjonalne bohaterów będących w konflikcie z absurdem otaczającego ich świata. Okraszone czarnym humorem nowele przedstawiają najczęściej groteskowe, sprzeczne z prawdopodobieństwem i logiką, sytuacje. Jednocześnie trzymają dystans wobec elementów grozy, prowadząc dialog ze zjawiskiem literackim, jakim jest współczesna odmiana horroru. Twórczość Kyrcza wyróżnia się przy tym stosunkowo krótką, lecz przez to zwartą formą oraz oszczędnością języka, przy jednoczesnym nagromadzeniu poetyckich środków ekspresji. Jego opowiadania zdradzają pewną skrajność: surowy styl przeplata się z wysublimowaną, liryczną narracją. Utwory Kyrcza, których nadrzędnym wątkiem jest historia miłosna (Enen, Teraz i na zawsze) ukazują surrealistyczne oblicze miłości. Charakterystyczną cechą tej twórczości jest również osadzenie zjawisk niesamowitości i grozy w szarej codzienności polskiego miasta.