W dniu 3 sierpnia 1941 roku został szefem oddziałów zapasowych i jednocześnie zastępcą dowódcy Frontu Zachodniego. Był autorem raportu dotyczącego błędów popełnionych na początku wojny przez dowództwo Frontu Zachodniego. Po rozpoczęciu ofensywy niemieckiej na Moskwę, w październiku 1941 roku przejął dowodzenie nad kilkoma dywizjami, które utraciły łączność ze swoimi nadrzędnymi dowództwami oraz zostały okrążone. Dywizje te pod jego kierownictwem pomimo znacznych strat zdołały przebić się do linii frontu. Po wyjściu z okrążenia został odwołany ze stanowiska zastępcy dowódcy Frontu Zachodniego i skierowany do dyspozycji Ludowego Komisariatu Obrony ZSRR, a następnie skierowany do Nowosybirska w celu jak najszybszego utworzenia nowej dywizji i skierowania ich na front pod Moskwą.
W dniu 1 grudnia 1941 roku został dowódcą Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, który miał organizować nowe oddziały i zajmować się ich szkoleniem. W połowie 1942 sformował on 8 Armię Rezerwową odwodu Naczelnego Dowództwa. W dniu 15 sierpnia 1942 roku został mianowany dowódcą 66 Armii, utworzonej na bazie 8 Armii Rezerwowej, która została skierowana na front, wchodząc w skład Frontu Stalingradzkiego, jednak już 27 sierpnia 1942 roku na wniosek szefa Głównego Zarządu Mobilizacji i Formowania Armii Czerwonej gen. J.