Źródła przywiązują szczególną wagę do tego incydentu, opisując go jako przyczynę wewnątrzszyickiej schizmy pomiędzy imamitami i zajdytami.
Kompromisowe stanowisko w tej kwestii odzwierciedlało umiarkowaną postawę ówczesnych szyitów z Kufy. Zajd miał twierdzić, iż chociaż Ali (656–661) był najlepszym kandydatem (afdal) spośród muzułmanów do następstwa po Proroku, to niemniej przysięga lojalności złożona wcześniejszym, mniej doskonałym (mafdul) kalifom pozostaje ważna. Ten pogląd (potępiony przez późniejszych zajdytów) przysporzył Zajdowi sympatii wśród wielu nieszyickich muzułmanów. Poza tym zdawał się on wyznawać poglądy bliskie charydżytom, przekonując o potrzebie popierania sprawiedliwego imama oraz o nałożonym na społeczność (umma) obowiązku pozbycia się niesprawiedliwego władcy. Podobno miał także stwierdzić, że jeśli imam domaga się uznania, powinien, jeśli to konieczne, obwieścić swoje pretensje publicznie, z mieczem w dłoni. Zajdowi były zatem obce kwietystyczne idee pojawiające się we współczesnym mu szyizmie, powiązane często z zachowywaniem takijji i eschatologiczną koncepcją imama jako mahdiego, nie przywiązywał także żadnej wagi do dziedzicznego imamatu.