Takie połączenie z jednej strony dosyć konserwatywnej doktryny z bojową postawą przyciągnęło do niego wielu ówczesnych szyitów i miało pozostać charakterystyczne dla całego późniejszego zajdyzmu.
Jusuf Ibn Umar dowiedział się o obecności Zajda w Kufie i ten został zmuszony do przedwczesnego ogłoszenia rewolty. Z rozkazu Jusufa Hakam Ibn as-Salt zwołał kufickich przywódców i wojowników do Wielkiego Meczetu i zamknął ich w nim pod strażą syryjskich żołnierzy. Stąd na wezwanie Zajda odpowiedziało mniej niż trzystu ludzi, chociaż później lista buntowników wzrosła do około tysiąca. Walczyli oni przede wszystkim z oddziałami Syryjczyków, których Jusuf sprowadził do Kufy. Trzeciego dnia walk Zajd zginął od strzały, która trafiła go w głowę. Źródła podają różne daty jego śmierci, najbardziej prawdopodobna z nich to jednak 7 marca 740.