W latach 1928–1929 był reżyserem w Miejskich Teatrach Dramatycznych.
10 czerwca 1927 zadebiutował w drugiej dziedzinie swojej działalności – w rozgłośni warszawskiej jako reżyser radiowy słuchowiskiem Romeo i Julia Williama Shakespeare’a. W latach 1927–1931 zrealizował 19 słuchowisk. W 1930 został zaangażowany do teatru lwowskiego pod kierownictwem artystycznym Schillera. Na początku 1931 wyjechał na trzymiesięczne stypendium Funduszu Kultury Narodowej. Przebywał w Paryżu, we Włoszech, w Berlinie, w Wiedniu i innych miastach europejskich. W sezonie 1931/1932 pracował w Teatrze na Pohulance w Wilnie pod kierownictwem Mieczysława Szpakiewicza. Wystawił tam piętnaście dramatów, m.in. Wieczór Trzech Króli Shakespeare’a. Współpracował z wieleńskim radiem. Na początku 1932 objął kierownictwo wileńskiego Hebrajskiego Studia Dramatycznego powstałego pod wpływem teatru Reduta Juliusza Osterwy i żydowskiego teatru Habima. Nie znając hebrajskiego, zrealizował z amatorami napisany w tym języku poemat dramatyczny Massada Izaaka Landaua.
Od września 1933 został zaangażowany ponownie do teatru lwowskiego. Teatr ów pod dyrekcją Horzycy stał się jedną z najistotniejszych scen polskich.