Okres międzywojenny W 1923 przyjechał do Warszawy i kształcił się w Oddziale Dramatycznym przy Państwowym Konserwatorium Muzycznym. Jego wykładowcami byli m.in. Wilam Horzyca, Stefan Jaracz, Leon Schiller. Uważany był za jednego z najzdolniejszych uczniów Schillera. Uczestniczył w warszawskim życiu teatralnym. Szczególnie interesował się przedstawieniami Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego, prowadzonego przez Schillera, Horzycę i Aleksandra Zelwerowicza, którzy wywarli znaczny wpływ na rozwój artystyczny Radulskiego. W czerwcu 1926 otrzymał dyplom z wyróżnieniem na podstawie spektaklu złożonego z fragmentów Akropolis Stanisława Wyspiańskiego i przedstawionego szkolnej komisji niezrealizowanego projektu symultanicznej, plenerowej inscenizacji Dziadów Adama Mickiewicza na wzgórzach wileńskich (projekt wraz ze szkicami został opublikowany w „Życiu Teatru” 1926 nr 25–28). W sezonie 1926/1927 współpracował z Teatrami Arnolda Szyfmana: Polskim i Małym w Warszawie jako asystent reżyserów. Podyplomowym debiutem reżyserskim Radulskiego był Lekarz mimo woli Moliera w Teatrze Odrodzonym na Pradze (11 marca 1927). W sezonie 1927–1928 współpracował z Teatrem Praskim, gdzie wystawił m.in. Wieczór wigilijny według Charlesa Dickensa, w którym wykorzystał projekcję filmową.