W ciągu dwóch lat Radulski wyreżyserował dwadzieścia przedstawień, z których większość jest zaliczana do wybitnych osiągnięć polskiego teatru międzywojennego.
We Lwowie współpracował z radiem, razem z operatorem Jarosławem Słoniewskim nakręcił trzy eksperymentalne filmy krótkometrażowe: Głuche drogi – impresję ukazującą uroki Polesia, Rach ciach ciach według sztuki Henryka Zbierzchowskiego Porwana narzeczona oraz Próba generalna – reportaż z prac zespołu teatru lwowskiego nad przygotowaniami do premiery Zbójców Friedricha Schillera.
W 1935, po nieporozumieniach z Horzycą, zaangażował się w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. W teatrze tym zrealizował dwadzieścia jeden przedstawień. Zdecydowaną większość stanowiły realizacje dramatu współczesnego – polskiego, ale realizował także adaptacje światowej prozy i klasykę dramatu.
Przedstawienia z okresu lwowskiego i krakowskiego były największymi osiągnięciami artystycznymi Radulskiego. Na ich podstawie zalicza się go do grona najwybitniejszych polskich inscenizatorów okresu międzywojennego. Radulski eksperymentował, wykorzystywał groteskę, absurd, intelektualną grę. Uważa się go także za jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów radiowych okresu międzywojennego.