Ogólnie morfometria czaszki odpowiadała psowatym.
Będąc torbaczem, samica wilkowora miała na brzuchu zaokrągloną, otwierającą się ku tyłowi torbę lęgową. W środku znajdowały się 4 sutki. Ciało wieńczył ogon, krótszy niż u psa, grubszy i sztywniejszy, co nie pozwalało na swobodne merdanie. Kończyny również przypominały psie, aczkolwiek w porównaniu z całością ciała były krótsze. Wieńczyły je palce, podobnej do siebie długości, krótkie, grube pazury, których nie można było schować. Przednie łapy kończyły się pięcioma palcami, tylnym jednakże brakowało palucha, co daje liczbę czterech palców.
Genetyka Wyginięcie gatunku nie przeszkodziło poddaniu go badaniom genetycznym. Badania genomowe rozpoczęto w 2018 roku, ekstrahując DNA z liczącego 108 lat okazu młodego z torby. W efekcie oceniono wielkość genomu wilkowora na podobną do dzisiejszych torbaczy. Umiejscowiono go także jako klad bazalny w Dasyuromorpha.