Samo podniebienie sięgało za czwarty ząb trzonowy. Zęby były niewielkie, u samicy mniejsze niż u samca. Pierwszy i trzeci siekacz szczęki nie różniły się wielkością, czwarty zaś przerastał każdego z nich 2 razy, jeśli chodzi o powierzchnię. Zęby te zwierały się z siekaczami i kłami kości zębowej. Kły, bardziej owalne niż u psowatych, nie licząc lisa rudego i pakożera leśnego, prezentowały cechy pośrednie między obserwowanymi u niełaza plamistego i wielkiego, funkcjonalnie zbliżając się do kłów hienowatych. Trzeci przedtrzonowiec większy był od pierwszego, a kolejny przerastał pierwszy dwukrotnie. Trójkątnego kształtu zęby trzonowe szczęki nie różniły się istotnie wielkością, choć trzeci był najmniejszy, a czwarty największy. Podobnych rozmiarów były też trzonowce żuchwy, z najmniejszym pierwszym, kolejnymi większymi aż do największego ostatniego. Dalej występowała szeroka okolica międzyoczodołowa, zaokrąglona, z szerokimi wyrostkami zaoczodołowymi. Średniej wielkości uszy były zaokrąglone, także porastało je futro. Mózg wilkowora ustępował wielkością mózgom podobnej wielkości drapieżnych łożyskowców, jednak przekraczał wielkość mózgów torbaczy podobnego rozmiaru i drapieżnego stylu życia.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wilkowór tasmański · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.