Średnia wysokość muszli w populacji zasiedlającej archipelag Tubbataha (Filipiny) wynosiła średnio 221 mm, a średnia świeża masa osobnika – 2,27 kg. Największe osobniki z tej populacji miały masę 3,75 kg przy wysokości muszli 263 mm. Skrętka jest bardzo niska. Na ostatnim skręcie trzy wyraźne, spiralne rzędy zgrubień z guzami (rogami), największe z nich są na wieńcu, w górnej części muszli. Osobniki dorosłe w najwyższym rzędzie mają 5–7 długich lub krótkich, zaokrąglonych lub zaostrzonych guzków (rogów). Dwa rzędy położone niżej mają po 3–4 mniejsze guzy. Dodatkowo niekiedy występuje czwarty, spiralny rząd guzów przy podstawie muszli. Cechą charakterystyczną jest wyraźne, gęste młotkowanie (siatkowate urzeźbienie – według Abbotta przypominające plaster pszczeli) na powierzchni muszli. Zewnętrzna powierzchnia muszli kremowa, szarawa lub biaława, z brązowymi smugami i plamkami. Duża, owalna płyta parietalna, barwy żółtawo- lub brązowawopomarańczowa, z dwoma plamkowanymi, spiralnymi zgrubieniami w części centralnej na powierzchni. Wysokość płyty parietalnej u dorosłych większa niż wysokość muszli. Warga zewnętrzna gruba, szeroka, z 5–7 białawymi zębami na środkowym wewnętrznym brzegu. Na zewnętrznej powierzchni wargi zwykle 7 szerokich, brązowych plamek.