W trakcie wzrostu osobnika nowa warga zewnętrzna jest rozbudowywana po przyrośnięciu skrętu o 270 stopni w stosunku do poprzedniej wargi. Protokoncha z 2 ½ wąskimi skrętami, biaława, gładka z brązowawym szwem na pierwszym skręcie. Wrzeciono pomarańczowe, z 8–11 słabo wyodrębnionymi, białawymi listewkami w dolnej połowie. Dołek osiowy zakryty. Czasami w przestrzeni dołka bywają uwięzione kawałki koralowców, skał, lub kawałki muszli, które grzechoczą przy potrząsaniu muszlą. Zaznacza się międzyosobnicza zmienność morfologii muszli, jeśli chodzi o liczbę guzów, kształt płyty parietalnej i kolorystykę.
Osobniki młodociane – poniżej 60 mm. Na wrzecionie posiadają 14 krótkich, małych listewek. Warga zewnętrzna na całej swej długości ma 10–12 małych zębów. Ostatni skręt z brązowymi plamkami na powierzchni i młotkowaniem. Kanał syfonu długi, mocno wygięty ku górze i słabo skręcony. Wieczko chitynowe, brązowe, owalne, wydłużone w jednej osi. Długość wieczka jest mniejsza niż ¼ wysokości otworu muszli. Radula jest w typie Taenioglossa: z siedmioma zębami w rzędzie (jednym dużym zębem środkowym, flankowanym z każdej strony przez dwa zęby boczne i dwa zęby brzeżne). Charakterystyczną cechą jest obecność dużych gruczołów ślinowych, wypełniających większą część jamy ciała.