Wielu autorów podaje, że okaz typowy, opisywany przez Linneusza nie zachował się. Niektórzy malakolodzy sugerowali, że syntypem może być okaz UPSZTY 944 z kolekcji królowej Ulryki, przekazanej Uniwersytetowi w Uppsali przez króla Gustawa IV Adolfa. Ponieważ okazało się, że Linneusz przez wiele lat wykorzystywał okazy z kolekcji królowej Ulryki jako materiał do badań, w związku z czym wiele z nich jest zapewne syntypami opisywanych przezeń taksonów, a sam okaz UPSZTY 944 jest młodocianym osobnikiem C. cornuta, uznano go za lektotyp Buccinum cornutum L., 1758.
Taksonomia Epitet gatunkowy odnosi się do charakterystycznych guzowatych „rogów” na muszli (łac. cornutus – rogaty). W piśmiennictwie polskojęzycznym gatunek znany jest pod nazwą: przyłbica rogata, będącą tłumaczeniem nazwy naukowej.
Cechy morfologiczne i anatomiczne thumb|Muszla przyłbicy rogatej – w ujęciach pod różnymi kątami. Największy przedstawiciel rodzaju Cassis i jeden z największych gatunków ślimaków. Muszla kulista, bardzo duża i masywna. Wysokość muszli u osobników dorosłych od 175 do 348 mm. Muszle osiągać mogą do 387–390 mm. Osobniki z Polinezji Francuskiej mniejsze (wysokość: 155 mm) niż te z zachodniego Pacyfiku (do 390 mm).