Pozytywne zakończenie historii znajdziemy w tzw. Młodszej Pieśni o Hildebrandzie. Jej tekst pochodzi najprawdopodobniej z XIII w., a zachowane rękopisy z wieków od XV do XVII. Mamy tu jednak do czynienia z dość swobodną adaptacją, którą dzieli od pierwotnego materiału literackiego nie tylko kilka wieków, ale i zmienione wzorce kulturowe i społeczne, co sprawia, że finał taki wydaje się dla pierwotnej wersji bardzo mało prawdopodobny.
Forma Pieśń składa się z 68 wersów aliteracyjnych (niem. Stabreim), charakterystycznych dla poezji starogermańskiej i starowysokoniemieckiej. Obok eposu Heliand (lub Heliant, pol. Zbawiciel) jest to jeden z najważniejszych i najstarszych przykładów na ten typ mowy wiązanej. Inaczej niż w późniejszej poezji wykorzystującej rymy końcowe, w wierszu aliteracyjnych związanie odbywa się poprzez odpowiedni dobór głosek w nagłosie wybranych wyrazów i rytmizację poszczególnych wersów. W Pieśni aliterację dostrzegamy choćby w samych imionach głównych bohaterów, pojawiających się już w trzecim wersie utworu:
Hiltibrant enti Hadubrant untar heriun tuem – (pol. Hildebrand i Hadubrandt między dwoma armiami)