Metodami statystycznymi (obiektywnymi) udokumentował skuteczność klasycznych rekonstrukcji poresekcyjnych żuchwy oraz wsparł badania dotyczące zastosowania dzianiny polipropylenowej w chirurgii szczękwo-twarzowej.
W kolejnej pracy opisał rzadkie zaburzenie morfologiczne – pneumosinus dilatans i zaproponował sposób jego korekty.
Cyfrowa analiza obrazu w znacznej części dotycząca radiologii szczękowo-twarzowej jest zainteresowaniem Marcina Kozakiewicza od początku jego pracy zawodowej. W zakresie chirurgii szczękowo-twarzowej początkowo dotyczyła oceny morfometrycznej obiektów w rentgenowskich zdjęciach wewnątrzustnych, następnie precyzyjnej analizy zmian gęstości kości metodą cyfrowej subtrakcji radiologicznej, fuzji obrazów TK, MR i scyntygraficznych. Polem zastosowania tych metod były w znacznej mierze oczodoły. Następnie na bazie tych doświadczeń powstały projekty trójwymiarowego modelowania wirtualnego szkieletu twarzowej części czaszki.
Dużą wagę przywiązywał do technik obrazowania, więc opracował moduł programu komputerowego DentalStudio umożliwiający łączenie obrazów medycznych różnego typu.