Niesie to ze sobą dwie zalety: ocenę czynności narządu (badanie scyntygraficzne, termografia) na tle jego budowy anatomicznej (TK, MR) oraz powiązanie przestrzenne na jednym obrazie elementów kostnych (TK) i tkanek miękkich (MR), co jest szczególnie ważne w leczeniu urazów oczodołów, nowotworów, deformacji. Algorytm programu pozwala precyzyjnie dobrać cechy fuzji obrazów i wykonać ją na cztery predefiniowane sposoby.
Od 2005 roku badał i pracował nad indywidualnymi rekonstrukcjami czaszki człowieka. Badania te stanowiły przedmiot rozprawy doktorskiej dr Marcina Elgalal, której był promotorem.
W czerwcu 2009 roku została opublikowana praca opisująca koncepcję klinicznego zastosowania modeli biomedycznych w leczenia pourazowych zmian w oczodołach. Przedstawił w niej krok po kroku protokół postępowania i wstępną skuteczność kliniczną jego zastosowania u chorych z izolowanymi złamaniami dna oczodołu.