Wyglądem przypomina mormi borneański mormi złocistego. Jego ciało pokrywa futro barwy czerwonego mahoniu ze słabo widocznymi czarnymi znaczeniami, może być też szaroczarne. Niemniej jednak na 12 zbadanych okazów 10 miało futro czerwonawe. Brzuch pokrywa futro złotobrązowe, również nakrapiane czernią.
Na głowie tkwią krótkie, zaokrąglone, nisko umiejscowione uszy o czarnych tylnych częściach. Obszar pod bródką jest z kolei biały. Policzki zaś zdobią 2 słabo widoczne brązowe paski.
Ogon jest krótszy niż lamparcika marmurkowego. Brzuszna strona ogona nosi żółtawobiały pas na swej dystalnej połowie.
Tryb życia Tryb życia mormi borneańskiego nie został w zasadzie poznany. Nie wiadomo też dokładnie, w jaki sposób się rozmnaża. Długość pokolenia szacuje IUCN na 6 lat.
Rozmieszczenie geograficzne Mormi borneański występuje endemicznie na Borneo, zarówno w Indonezji, jak i w Malezji, niepewne natomiast jest jego występowanie w Brunei. Najnowsze doniesienia pochodzą z Sarawaku, Sabah i Kalimantanu (Wschodni, Środkowy, Zachodni, ale nie Południowy, co może jednak wynikać z braku badań). Obszar zajmowany (AOO) ocenia się na 221 000 km².