Jedyna różnica będzie polegać tylko na tym, że wektory i będą teraz miały po trzy współrzędne.
Współrzędne wersorów dla poszczególnych ogniw można obliczyć na podstawie geometrii układu określonej wysokością i połową przekątnej kwadratowej podstawy
Elementy macierzy obliczamy na podstawie wzoru (c) z przypisaniem znaków według kryterium (A): (d)
Rozważymy teraz kilka różnych przypadków:
Przypadek 1 Załóżmy, że Oznacza to, że węzły B i C są unieruchomione i układ równań ma w tym przypadku postać
Łatwo można sprawdzić, że istnieje taki minor macierzy że Wynika stąd wniosek, że jedynymi rozwiązaniami równania są w tym przypadku Oznacza to, że unieruchomienie węzłów B i C powoduje unieruchomienie całego łańcucha (brak ruchliwości).
Przypadek 2 Uwzględnimy teraz występowanie w węzłach B i C przemieszczeń tylko w kierunku osi tzn. przyjmiemy, że Wynika stąd taka postać układu równań (e)
Przyjmijmy, że zostało wywołane przemieszczenie Przyjęcie to umożliwia jednoznaczne rozwiązanie układu równań (e)
co oznacza, że łańcuch ma jeden stopień swobody ruchu.
Przypadek 3 Przy tym samym założeniu co w przypadku 2, tzn.