Eudajmonia i analogia Łucznika Antypater nieskutecznie stanął w obronie stoickiej formuły szczęśliwego życiaJohn A. Stevens, Posidonian Polemic and Academic Dialectic: The Impact of Carneades upon Posidonius' Περὶ παθῶν, [w:] Greek, roman and byzantine studies, Vol. 34.3, 1993, s. 229 - 323. Koncepcję stoickiej eudajmonii, zaproponowaną jeszcze przez Zenona, a następnie dopracowywaną przez jego następców, zaatakował Karneades. W stoickiej definicji eudajmonii zawierał się stosunek człowieka do natury, wybór rzeczy obojętnych (proêgmena) oraz podległa rola rzeczy obojęt w praktykowaniu cnoty. Karneades, ówczesnych scholarcha Akademii Platońskiej, wysunął argumenty przeciwko formule zaproponowanej jeszcze przez poprzednika Antypatra, Diogenesa z Babilonu. W odpowiedzi na zarzuty Karneadesa, Antypater opracował dwie nowe definicje, których spójności nie udało mu się jednak utrzymać. Obrony pozycji stoickiej podjął się później Panajtios, uczeń Antypatra.
Według nauki stoickiej, kulminacją życia człowieka, jego celem, końcem, jest eudajmonia. Porównując życie ludzkie do sztuki, gr. téchnē (np. medycznej czy strzeleckiej), wyróżnili stoicy dwa rodzaje celu. Pierwszym był télos, czyli cel w znaczeniu „dążności do".