Drugim terminem był skopós, czyli cel w znaczeniu „końca, kresu, punktu docelowego".
W logice stoickiej, télos w stosunku do skopós, ma się jak „predykat” (gr. katēgórēma) do „ciała” (gr. sôma). Télos, to predykat, jak np. „być szczęśliwym” (τὀ εὐδαιμονεῖν) a skopós to ciało, jak np. „szczęście” (εὐδαιμονία).
Antypater, odpierając zarzuty Karneadesa, podał dwie nowe formuły télosuStob. Ecl. 2.76.11-15 = SVF III Ant.57:
by żyć, nieustannie wybierając rzeczy w zgodzie z naturą oraz odrzucając rzeczy sprzeczne z naturą; robić wszystko, co w naszej mocy, w sposób ciągły i bez wątpienia, w celu uzyskania dominujących rzeczySpecjaliści nie są zgodni, co do znaczenia tego terminu. Wg jednej interpretacji, może tu chodzić o podstawowe naturalne rzeczy. W innym rozumieniu mogą to być preferowane obojętne, w sensie w jakim ujmował je Arejos Didymos. Więcej na ten temat: Gretchen Reydams-Schils, The Roman Stoics. Self, Responsibility, and Affection. University of Chicago Press, 2005, s. 65 zgodnych z naturąGretchen Reydams-Schils, The Roman Stoics. Self, Responsibility, and Affection. University of Chicago Press, 2005, s. 65.