Wedle Kellnera zastępowanie zębów stanowi częstą cechę u rekinów czy niektórych gadów, ale nie u teropodów. Przekrój zęba jest typowego dla spinozaurydów owalnego kształtu, zamiast bocznego spłaszczenia spotykanego u innych teropodów
Pozostawione przez Spinosauridae zęby z Laje do Coringa zostały podzielone na dwa główne morfotypy przez brazylijskiego paleontologa Manuela Medeirosa w 2006. Oba reprezentują typowe dla spinozaurydów uzębienie, choć morfotyp II różni się od I gładszym szkliwem. Zęby Oxalaia morfologią przypominają bardziej morfotyp I. Druga grupa reprezentować może zużyte zęby morfotypu I bądź pozostałości nieopisanego jeszcze spinozauryna z formacji Alcântara.
Systematyka thumb|Czaszka bliskiego krewnego Oxalaia spinozaura z podpisanymi kośćmi
Oxalaia posiada cechy typowe występujące u okazów MSNM V4047 i MNHN SAM 124, umieszczanych w gatunku Spinosaurus aegyptiacus. Odróżnia się natomiast od innych spinozaurydów takimi autapomorfiami czaszki i zębów, jak ornamentowana podniebienna część kości przedszczękowej i obecność dwóch zębów zastępczych w każdym zębodole. Opisy mniej znanych spinozaurdów, jak Siamosaurus czy „Sinopliosaurus” fusuiensis, opierają się wyłącznie na ich zębach. Trudno wobec tego odróżnić je od innych taksonów.