7 lutego 1821 roku amerykański łowca fok John Davis (ur. 1784) miał wylądować w Hughes Bay na Ziemi Grahama, na Półwyspie Antarktycznym, a 26 stycznia 1853 roku na wybrzeżu Antarktydy Wschodniej rzekomo miał wylądować Mercator Cooper (1803–1872).
Na przełomie XIX i XX wieku nastąpił powrót do ściśle naukowych badań kontynentu. Pierwszą tego typu wyprawą była ekspedycja Belgica pod dowództwem belgijskiego oficera Adriena de Gerlache (1866–1934), w której brało udział dwóch polskich uczonych: Henryk Arctowski (1871–1958) i Antoni Bolesław Dobrowolski (1872–1954). Prowadziła ona badania na zachodnim wybrzeżu Ziemi Grahama, badając i nazywając Archipelag Palmera i przymusowo przezimowała na Antarktydzie, dopiero po roku uwalniając się z lodów. W latach 1898–1900 C. Borchgrevink z wyprawą norwesko-angielską po raz pierwszy w sposób zamierzony zimował na kontynencie Antarktydy, a w roku 1900 wyprawił się w głąb lądu do szerokości 78°50’S udowadniając w ten sposób możliwość prowadzenia lądowych wypraw.