Największą jednak zasługą Rossa było udowodnienie, iż Antarktyda jest lądem stałym, nie tylko lodową czapą wokół bieguna południowego.

Te trzy wyprawy wniosły istotny wkład w rozwój wiedzy o Antarktydzie, lecz jednocześnie trudności jakie napotkały były tak zniechęcające, że nastąpiła ponad sześćdziesięcioletnia przerwa w wyprawach badawczych. Wody polarne stały się znów domeną wielorybników. W tym czasie prowadzono niewiele badań: 1874 – brytyjski polarnik George Strong Nares (1831–1913) prowadził badania oceanograficzne na wodach antarktycznych. 1893 – norweski odkrywca Carl Larsen (1860–1924) dotarł do Ziemi Ludwika Filipa, odkrył też Wybrzeże Oskara II oraz Wybrzeże Foyna.

Pierwsze potwierdzone lądowanie na kontynencie miało miejsce 24 stycznia 1895 roku. Tego dnia norweski wielorybnik Henrik Bull (1844–1930) wylądował na Przylądku Adare’a na Ziemi Wiktorii. Jeden z uczestników jego wyprawy Carsten Borchgrevink (1864–1934) odkrył rosnące tam glony. Istnieją inne doniesienia o wcześniejszych lądowaniach na kontynencie;