Po Międzynarodowych Kongresach Geograficznych w Londynie (1895) i Berlinie zainicjowano międzynarodowe, skoordynowane wysiłki na rzecz badań Antarktydy. W wyniku tej koordynacji w latach 1901–1905 w rejon podbiegunowy wyruszyło pięć wypraw ze ściśle określonym programem badawczym, w celu przeprowadzenia badań w zakresie magnetyzmu ziemskiego, meteorologii, glacjologii i paleontologii: 1901–1904 – angielska wyprawa Discovery Roberta Scotta (1868–1912) prowadziła badania na Morzu Rossa oraz Ziemi Wiktorii i dotarła na saniach aż do 82°17'S. 1901–1903 – niemiecka wyprawa Gauss pod kierownictwem Ericha von Drygalskiego (1865–1949) odkryła i zbadała Ziemię Wilhelma II we wschodniej Antarktydzie. 1901–1903 – szwedzka wyprawa Antarctic Otto Nordenskjölda (1869–1928) i Carla Antona Larsena (1860–1924) po wielu przeszkodach odkryła połączenie lądowe pomiędzy Ziemią Grahama a Ziemią Ludwika Filipa oraz poczyniła cenne odkrycia z zakresu glacjologii i paleontologii. 1902–1904 – szkocka wyprawa Scotia pod kierownictwem Williama S.