Dalsze odkrycia następowały głównie za sprawą łowców fok i wielorybników: 1831–1832 – John Biscoe (1794–1843) odkrył Ziemię Enderby we wschodniej Antarktydzie, inną część Ziemi Grahama i Wyspy Biscoe u zachodnich wybrzeży kontynentu. 1834 – kapitan Peter Kemp odkrył Ziemię Kempa na wschodzie. 1838 – John Balleny (zm. 1857) odkrył Wyspy Balleny’ego oraz dalsze odcinki wybrzeża od strony Nowej Zelandii.
Badania Antarktydy thumb|200px|right|Mapa Antarktydy z 1894 W latach 1838–1843 odbyły się trzy wielkie wyprawy, mające na celu ustalenie położenia bieguna magnetycznego. Przewodzili im Francuz Jules Dumont d’Urville (1790–1842), Amerykanin Charles Wilkes (1798–1877) i Anglik James Clark Ross (1800–1862). Bieguna nie udało się odkryć, jednak dokonano istotnych odkryć geograficznych: d’Urville odkrył wyspy Joinville i d’Urville’a oraz Ziemię Adeli (nazwaną imieniem żony odkrywcy), Wilkes wybrzeże Ziemi Wilkesa, a Ross odkrył Ziemię Wiktorii, wulkany Terror i Erebus na Wyspie Rossa oraz Lodowiec Szelfowy Rossa. Ross dotarł do 71°30'S i zbliżył się tak bardzo do bieguna magnetycznego, że igła magnetyczna w kompasie stała niemalże pionowo.