Wyprawa zakończyła się niepowodzeniem krzyżowców, którzy ponieśli dotkliwe straty, co wzmocniło pozycję Niklota i jego wojsk.
Mimo klęski militarnej, krucjata przyczyniła się do osłabienia oporu Słowian, co ułatwiło późniejsze podboje niemieckie. Jednak główny cel wyprawy, określony w wezwaniach Bernarda z Clairvaux i bulli papieskiej Eugeniusza III, pozostał niezrealizowany.
Fryderyk I Barbarossa i Henryk Lew Fryderyk I Barbarossa z dynastii Hohenstaufów został koronowany na króla Niemiec 9 marca 1152 roku w Akwizgranie. Kluczową rolę w jego wyborze, poprzedzonym trudnymi negocjacjami dyplomatycznymi między czołowymi rodami niemieckimi, odegrało poparcie Henryka Lwa z rodu Welfów, księcia Saksonii od 1142 roku. Obaj byli kuzynami – matka Barbarossy, Judyta, była siostrą ojca Henryka Lwa, Henryka X Pysznego. Przez ponad dwie dekady kuzyni ściśle współpracowali. Henryk Lew, w zamian za wsparcie przy wyborze na króla oraz późniejsze wspieranie Barbarossy podczas wypraw wojennych do Włoch, a także za swoje osobiste zaangażowanie i dostarczanie największych kontyngentów wojskowych, był stale wynagradzany przez Fryderyka. Już 9 maja 1152 roku Barbarossa nadał mu w lenno majątek królewski w Goslarze, zapewniający znaczne i stałe dochody dzięki kopalniom srebra w górach Rammelsberg.