Krucjata 1147 r. W 1108 roku książęta oraz biskupi wschodnioniemieccy, działając z Magdeburga, wystosowali apel do rycerstwa z zachodnich obszarów cesarstwa. Wzywali w nim do walki z pogańskimi Słowianami, wskazując zarówno na religijny cel tej "świętej wojny", jak i potencjalne korzyści materialne. Podkreślali możliwość przejęcia urodzajnych terenów, odebrania ich "poganom" i przekazania ich zwycięzcom. Nie ma jednak pewności, czy apel ten już wtedy spotkał się z pozytywną reakcją rycerstwa.
Hasła te zyskały na znaczeniu w czasie drugiej krucjaty, w 1147 roku. Za zgodą Bernarda z Clairvaux, znaczna część niemieckiego rycerstwa, zwłaszcza z Saksonii, zamiast wyruszyć z Konradem III do Ziemi Świętej, skierowała swoje siły przeciwko pogańskim Słowianom. Wyprawa ta była wymierzona we wschodnią część ziem Obodrytów, fragment Stodoranii (okolice Hobolina), resztki plemion wieleckich z dawnego Związku Lutyckiego, a także dotknęła Pomorzan zachodnich. Na czele krzyżowców stanęli książęta najbardziej zainteresowani walką: Henryk Lew, książę Saksonii, margrabia Albrecht Niedźwiedź, Konrad Wettin, margrabia Miśni, Mieszko III Stary, książę wielkopolskiHistoria Pomorza, Gerard Labuda (red.) s.