według komedii Aleksandra Fredry. Do Budki Suflera w składzie: Waldemar Ziółkowski (perkusja), Andrzej Ziółkowski (gitara), Romuald Lipko (gitara basowa) na ten czas dołączył gitarzysta Leszek Wijakowski. Formacja zagrala ponad 200 przedstawień, a sztuka nie schodziła z afisza przez wiele miesięcy. Sukces spektaklu pozwolił muzykom trwać bez frontmana. W tym okresie doszło do kilku zmian na stanowisku perkusisty – w zespole krótko grali m.in. Waldemar Ziółkowski i Kazimierz Grymuza, a stałym perkusistą zespołu ostatecznie został Zbigniew Zieliński. Cugowski jesienią 1972 wrócił do składu i z resztą muzyków przeniósł się z próbami do Lubelskiego Domu Kultury.
Pierwsze sukcesy (1974–1975) mały|216x216px|Tomasz Zeliszewski – perkusista, menedżer, autor tekstów, lider zespołu po śmierci Romualda Lipki (2014) Punktem zwrotnym w karierze zespołu (w składzie: Krzysztof Cugowski – wokal, Romuald Lipko – bas, Zbigniew Zieliński – perkusja, Andrzej Ziółkowski – gitara) było nagranie polskiej wersji utworu „Ain’t No Sunshine” z repertuaru Billa Withersa, na prośbę Jerzego Janiszewskiego. Mimo sceptycznego nastawienia zespołu, muzycy dokonali nagrania w lutym 1974 w Radiu Lublin przy wsparciu chórku i sekcji instrumentów smyczkowych.