Było to zgodne z oczekiwaniami Lenina – podczas gdy Trocki był przekonany, że zajęcie Ukrainy powinno być dla Armii Czerwonej priorytetem, przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych za bardziej istotne uważał odparcie bezpośrednich zagrożeń dla Frontów Południowego (a więc walkę z Krasnowem i Denikinem) i Uralskiego (gdzie bolszewikom zagrażała Armia Rosyjska adm. Aleksandra Kołczaka). Dodatkowym źródłem konfliktów między Vacietisem a Ukraińską Radą Rewolucyjno-Wojskową było przekonanie Stalina, Zatonskiego i Piatakowa, iż wykonują zadanie o szczególnym znaczeniu, niezależne od innych operacji prowadzonych przez Front PołudniowyA. Adams, Bolsheviks..., s. 35–36..
Do dyspozycji Antonowa-Owsiejenki oddano początkowo 1 i 2 ukraińską dywizję powstańczą (w grudniu przemianowane na radzieckie), a także 9 dywizję, do której stale napływali nowi ochotnicy, lecz która wymagała pilnych uzupełnień w sprzęcie i zaopatrzeniu. Również dwie radzieckie dywizje ukraińskie, sformowane w połowie 1918 r. przez ukraińskich bolszewików w celu walki z rządem Skoropadskiego i wspierającymi go Niemcami, nie przedstawiały wysokiej wartości bojowej. Wielu ochotników, którzy przyłączyli się do nich w czasie formowania, zamierzało walczyć jedynie w rejonie własnych miejsc zamieszkania i zdezerterowało, gdy walki przenosiły się w inne rejonyA.