Opierał się on na założeniu, iż w pierwszej kolejności siły bolszewików powinny opanować miasta, ośrodki przemysłowe, porty, węzły kolejowe, co zapewniłoby niezbędne zasoby, a równocześnie gwarantowałoby możliwość pozyskiwania poparcia robotników. W pierwszym ruchu Antonow-Owsiejenko planował uderzenie na Charków, który stałby się następnie bazą wypadową do marszu na Donbas. Drugim krokiem miało być zdobycie Kijowa, zaś w trzeciej kolejności Armia Czerwona miała opanować południe Ukrainy i wybrzeże Morza Czarnego, w tym kluczowe ośrodki – Mikołajów i OdessęA. Adams, Bolsheviks..., s. 31–32.. Jako że głównodowodzący Armii Czerwonej Jukums Vacietis przyjął plan Antonowa-Owsiejenki bez poprawek, ten uznał, iż otrzyma w toku działań wszystkie niezbędne uzupełnienia (w tym pociągi pancerne) i zaopatrzenie. W szczególności dowódca bolszewickiego Frontu Ukraińskiego spodziewał się, że do jego dyspozycji oddana będzie tworzona właśnie w rejonie Kurska Armia Rezerwowa pod dowództwem Wasilija Głagolewa. Vacietis wyznaczył jej jednak zupełnie inne zadania – udział w obronie Woroneża przed białymi Kozakami dońskimi Piotra Krasnowa oraz Armią Ochotniczą Antona DenikinaA. Adams, Bolsheviks..., s. 35..