61,1, por. Mt 3,16).
Jezus używał cudów, aby przekonać ludzi, że rozpoczyna on wiek mesjański (por. Mt 12,28). Uczeni opisali cuda Jezusa jako ustanowienie królestwa za jego życia.
Według Księgi Ezechiela, oprócz przyniesienia szczególnych darów charyzmatycznych, Duch ma zbudować epokę mesjańską w sercach ludzi, urzeczywistniając ich wewnętrzną odnowę w wyniku wyjątkowego przylgnięcia do Prawa Bożego (por. Ez 11,19; 36, 26-27; 37,14; por. Ps 51, 12-15; Iz 32,15-19, Za 12,10). Według Księgi Jeremiasza, czasy mesjańskie zostaną przypieczętowane przez „nowe przymierze”, ostateczne i wieczne, zapisane „w ich sercach” (Jr 31,31). Paweł Apostoł mówił o tym Nowym Przymierzu w swoim Drugim Liście do Koryntian 3, 6. Prorok Izajasz użył obrazu życiodajnej wody „wylanej na spragnioną ziemię”. Ludzie „jak wierzby na brzegu strumienia” będą mieli dostęp do Ducha, który pozwoli im przynieść owoce prawości i świętości (Iz 44, 3). Ewangelia Jana odniosła się do tego w spotkaniu Jezusa z Samarytanką przy studni Jakuba: „Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu” (J 4,14).