Хамидски масакри , , ) наречени и Ерменски масакри — масакри на Ерменците во Отоманското Царство во средината на 1890-тите. Проценетите жртви се движеле од 100.000 Dictionary of Genocide, By Paul R. Bartrop, Samuel Totten, 2007, p. 23 до 300.000, што резултирало со 50.000 деца без родители.. Масакрите се именувани по султанот Абдул Хамид II, кој, во своите напори да го одржи царскиот домен на Отоманското Царство во опаѓање, повторно го потврдил панисламизмот како државна идеологија. Иако масакрите биле насочени главно кон Ерменците, во некои случаи тие се претвориле во неселективни антихристијански погроми, вклучително и масакрите во Дијарбекир, каде што, барем според еден современ извор, биле убиени и до 25.000 Асирци.
Масакрите започнале во отоманската внатрешност во 1894 година, пред да станат пошироко распространети во следните години. Поголемиот дел од убиствата се случиле помеѓу 1894 и 1896 година. Масакрите почнале да се намалуваат во 1897 година, по меѓународната осуда на Абдул Хамид. Најстрогите мерки биле насочени против долго прогонуваната ерменска заедница бидејќи нејзините повици за граѓански реформи и подобар третман биле игнорирани од владата. Османлиите не им дозволувале на жртвите поради нивната возраст или пол, и како резултат на тоа, ги масакрирале сите жртви со брутална сила.
Телеграфот ги раширил вестите за масакрите низ светот, што довело до значително покривање за нив во медиумите во Западна Европа и Северна Америка.
Заднина Потеклото на непријателството кон Ерменците лежел во сè понесигурната положба во која се нашло Отоманското Царство во последната четвртина од 19 век. Крајот на отоманската доминација на Балканот бил воведен со ерата на европскиот национализам и инсистирањето на самоопределување од страна на жителите на многу територии кои биле управувани од Османлиите во екстремно долг временски период. Ерменците од царството, кои секогаш се сметале за граѓани од втор ред, започнале да бараат граѓански реформи и подобар третман од владата во средината на 1860-тите и раните 1870-ти. Тие извршиле притисок да се стави крај на узурпацијата на нивната земја, „грабежите и убиствата во ерменските градови од страна на Курдите и Черкезите, несоодветноста при собирањето даноци, криминалното однесување на владините службеници и одбивањето да се примат христијаните како сведоци на судење“. Овие барања останале без внимание од централната власт. Кога зародишната форма на национализам се проширила меѓу Ерменците од Анадолија, вклучувајќи барања за еднакви права и притисок за автономија, отоманското раководство веруваки дека исламскиот карактер на Отоманското Царство, па дури и самото нејзино постоење се загрозени.
Главниот драгоман (турски преведувач) на британската амбасада напишал дека причината поради која Османлиите ги извршиле овие ѕверства е затоа што тие биле:„водени во нивното општо дејствување од прописите на Шерискиот [шеријат] закон. Тој закон пропишува дека ако „раја“ [субјектот] христијанин се обиде, со прибегнување кон странски сили, да ги надмине границите на привилегиите што им ги дозволуваат нивните муслимански господари и да се ослободат од нивното ропство, нивните животи и имоти ќе бидат пропаднати и се на милост и немилост на Мусулманите. Според турскиот ум, Ерменците се обиделе да ги надминат овие граници повикувајќи се на странските сили, особено на Англија. Затоа, тие сметаа дека е нивна религиозна должност и праведна работа да ги уништат и одземат животите и имотот на Ерменците“.
Ерменско прашање Комбинацијата на рускиот воен успех во неодамнешната Руско-турска војна, јасното слабеење на Отоманското Царство во различни сфери, вклучително и финансиските сфери (од 1873 година, Отоманското Царствопретрпело многу од паниката од 1873 година ), територијалната (споменато погоре) и надежта кај некои Ерменци дека еден ден целата ерменска територија би можела да биде управувана од Русија, довела до нов немир меѓу Ерменците кои живееле во Отоманското Царство. Ерменците испратиле делегација предводена од Мкртич Хримијан на Берлинскиот конгрес од 1878 година за да лобира кај европските сили да вклучат соодветни заштитни мерки за нивните роднини во евентуалниот мировен договор.
Султанот, сепак, не бил подготвен да се откаже од ништо од својата моќ. Абдул Хамид II верувал дека неволјите на Отоманското Царство произлегуваат од „бескрајните прогони и непријателства на христијанскиот свет“.
Тој сфатил дека Отоманските Ерменци се продолжување на странското непријателство, средство со кое Европа би можела „да дојде до нашите највитални места и да ни ги откине самите црева“.Akçam. Турскиот историчар и биограф на Абдул Хамид, Осман Нури забележал: „Самото спомнување на зборот „реформа“ го иритираше [Абдул Хамид], поттикнувајќи ги неговите криминални инстинкти“.Dadrian, Vahakn N. (1995). Кога слушнал за посетата на ерменската делегација на Берлин во 1878 година, тој огорчено забележал: „Толку голема дрскост. . . Такво големо предавство кон религијата и државата. . . Нека се проколнати од Бога.“ Quoted in Stephan Astourian, "On the Genealogy of the Armenian-Turkish Conflict, Sultan Abdülhamid, and the Armenian Massacres," Journal of the Society for Armenian Studies 21 (2012), p. 185.
Иако тој признал дека некои од нивните поплаки се оправдани, тој ги споредил Ерменците со „најмени жени тажачки [ плевруси ] кои симулираат болка што не ја чувствуваат; тие се женствени и кукавички луѓе кои се кријат зад облеката на големиот овластувања и крева негодување за најмали причини“.Quoted in Astourian, "On the Genealogy of the Armenian-Turkish Conflict," p. 195.
Хамидије мини|Ерменка и нејзините деца кои биле бегалци од масакрите и барале помош од мисионерите пешачејќи големи растојанија. Одредбите за реформи во ерменските провинции отелотворени во член 61 од Берлинскиот конгрес (1878) на крајот не биле спроведени и наместо тоа биле проследени со дополнителна репресија. На 2 јануари 1881 година, колективните белешки испратени од европските сили кои го потсетуваат султанот на ветувањата за реформи не успеале да го поттикнат на дело. Источните провинции на Отоманското Царство биле историски несигурни;See Azat S. Hambaryan (1981), "Hoghayin haraberut'yunner: Harkern u parhaknere" [Land relations: Taxes and services] in Hay Zhoghovrdi Patmutyun [History of the Armenian People], ed. курдските бунтовници неказнето ги нападнале жителите на градовите и селата.Astourian, Stepan (2011).
Во 1890–91 година, во време кога Отоманското Царство била или премногу слаба и неорганизирана или не сакала да ги запре, султанот Абдул Хамид им дал полуофицијален статус на курдските бандити. Составени главно од курдски племиња, но исто така и од Турци, Јуруци, Арапи, Туркмени и Черкези и вооружени од државата, тие биле наречени Хамидије Алаилари („полкови на Хамид“).Klein, Janet (2011). На Хамидије и на курдските разбојници им била дадена слобода да ги напаѓаат Ерменците, конфискувајќи складишта со жито, прехранбени производи и избркајќи го добитокот, уверени дека ќе ја избегнат казната бидејќи биле предмет само на воените судови.McDowall, David (2004).
Ерменците основале револуционерни организации, имено Социјалдемократската хунчачка партија (Хунчак; основана во Швајцарија во 1887 година) и Ерменската револуционерна федерација (АРФ или Дашнакцутиун, основана во 1890 година во Тифлис ).Nalbandian, Louise (1963). Следувале судири и немири настанале во 1892 година во Мерзифон и во 1893 година во Токат.
Немири во Сасун Во 1894 година, султанот почнал да го напаѓа ерменскиот народ како претходник на масакрите во Хамидија. Овој прогон ги зајакнал националистичките чувства кај Ерменците. Првата забележителна битка во ерменскиот отпор се случила во Сасун. Активистите на Хунчак, како што се Михран Дамадијан, Хампарцум Бојаџијан и Храјр Џогк, го охрабријле отпорот против двојното оданочување и отоманското прогонство. АРФ ги вооружил луѓето од регионот. Ерменците се соочиле со османлиската војска и курдските нередовни во Сасун, конечно подлегнале на супериорниот број и на турските гаранции за амнестија, кои никогаш не се реализирале.
Како одговор на отпорот во Сасун, гувернерот на Муш одговорил со поттикнување на локалните муслимани против Ерменците. Историчарот Лорд Кинрос напишал дека масакрите од овој вид често се постигнувале со собирање муслимани во локална џамија и тврдење дека Ерменците имале цел „да го нападнат исламот“.Lord Kinross (1977).
Султанот Абдул Хамид II ја испратил отоманската војска во областа и вооружени групи курдски нередовни. Насилството се проширило и ги зафатило повеќето ерменски градови во Отоманското Царство, познат како масакр во Сасун.Hovannisian, Richard G (1997).
Масакри мини|Скица од очевидец на масакрот на Ерменците за време на масакрите Големите сили (Британија, Франција, Русија) го принудиле Хамид да потпише нов реформски пакет дизајниран да ги намали овластувањата на Хамидија во октомври 1895 година, кој, како Берлинскиот конгрес, никогаш не бил спроведен. На 1 октомври 1895 година, две илјади Ерменци се собрале во Константинопол (сега Истанбул) за да поднесат петиција за спроведување на реформите, но отоманските полициски единици се собрале на митингот и насилно го разбиле. Се вели дека по добивањето на пакетот реформи, султанот забележал: „Овој бизнис ќе заврши со крв“.
Наскоро, масакрите на Ерменците избувнале во Цариград, а потоа ги зафатиле останатите вилаети населени со Ерменци, Битлис, Дијарбекир, Ерзурум, Мамурет-ул-Азиз, Сивас, Требизонд и Ван. Илјадници биле убиени од рацете на нивните муслимански соседи и владини војници, а многу повеќе загинале во студената зима 1895–1896 година. Вилијам Сахтлебен, американски новинар кој случајно се нашол во Ерзурум по масакрот таму во 1895 година, ја раскажал страшната сцена на која наишол во долгото писмо до Тајмс:Францускиот вицеконзул на Дијарбакир, Густав Мејриер, му раскажал на амбасадорот Пол Камбон приказни за нападнати и убивани ерменски жени и деца и ги опишал напаѓачите „како кукавички, толку и сурови. Тие одбија да нападнат таму каде што луѓето се бранеа и наместо тоа се концентрираа на беспомошни области.“ Quoted in Claire Mouradian (2006), "Gustave Meyrier and the Turmoil in Diarbekir, 1894-1896," in Armenian Tigranakert/Diarbekir and Edessa/Urfa, ed. Најлошото злосторство се случило во Урфа, каде што османлиските трупи ја запалиле ерменската катедрала, во која се засолниле 3.000 Ерменци, и пукале во секој што се обидувал да побегне.Kieser, Hans-Lucas.
Приватниот прв секретар на Абдул Хамид во своите мемоари за Абдул Хамид напишал дека тој „одлучил да води политика на жестокост и терор против Ерменците, а за да успее во тој поглед го избрал методот да им зададе економски удар... нареди апсолутно да избегнуваат да преговараат или да разговараат за било што со Ерменците и да им нанесат решителен удар за да се пресметаат“.
Убиствата продолжиле до 1897 година. Во таа минатата година, султанот Хамид го прогласил ерменското прашање за затворено. Многу ерменски револуционери или биле убиени или избегале во Русија. Отоманската влада ги затворила ерменските општества и ги ограничила ерменските политички движења.
За време на масакрите биле нападнати и некои неерменски групи. Француската дипломатска кореспонденција покажува дека Хамидије извршиле масакри не само на Ерменците, туку и на Асирците кои живееле во Дијарбекир, Хасанкејф, Сивас и други делови на Анадолија.De Courtois, Forgotten Genocide, pp. 137, 144, 145.Travis, Hannibal.
Во писмото испратено од отомански војник до неговиот брат и родителите на 23 ноември 1895 година се вели:Друго писмо од 23 декември 1895 година вели:
Биланс на жртвите мини|235x235пкс| Ерменските жртви на масакрите се погребани во масовна гробница на гробиштата во Ерзерум. Невозможно е да се утврди колку Ерменци биле убиени, иако бројките наведени од историчарите се движат од 80.000 до 300.000.