miniaturadeimagen|La naturaleza d'orixe del llugar ye la representación del so logotipu. |esquierda HISTORIA – «««»»» – DY LOS ROMANOS A LA EDÁ MODERNA OBICACION Tesauro de topónimos del Institutu d'Estudios Documentales sobre Ciencia y Teunoloxía (CSIC) La xeografía ye'l verdaderu testimoniu natural qu'acredita como nel sistema montascosu al noroeste de la península ibérica en plena tierra fría transmontana y tomando relieves de sierres cimera a mil metros correspondiendo al sur de la provincia d'Ourense estremera con Portugal, allúgase la pedanía de Soutochao anexu al "Concello de Vilardevós" xeográficamente asitiáu de norte a sur, nel cayente sureste d'un terrén que vien de la redoma del picu A Corbaceira. Esta zona describir pola so situación xeográfica Planáltica de mediu monte, La superficie del términu local que cunta nel so haber ye de 18,8 km asitiáu a una altitú de 811 m el so relieve más eleváu ye A Corbaceira con 959 m y el sector meridional Acidadella a 550 m. L'analís del so suelu revela componentes varios que según la zona pueden ser acedos y ferrosos. La tierra fértil de cultivu que los representa ta en redol de los 45 y 80 cm. con distintes tonalidaes. El clima que representa ye continental d'interior con temperatures que bazcuyen ente los 32°c. y – 6°c. La velocidá del vientu suel ser racheado del noroeste con rabaseres que n'ocasiones superen los 100 km. con porcentaxe de mugor alto. Un clima aparente pal conxuntu d'una gran variedá xeolóxica de vexetación y flora. El paisaxe se descrive por un escelente exemplu d'integración y harmoniosa del home, nel mediu resaltáu por una sabia ocupación del territoriu carauterizáu por un relieve nidiu de Cabezos arrondaos y zones planálticas separaes per ríos de valle encaxaos. Ye la naturaleza real del llugar, en mediu persevera el paisaxe onde apruz l'abandonu de la población de Soutochao y les sos tierres de cultivu nel interior de Galicia, al ser víctima de la desertización humana, onde'l númberu de residentes arriendes de la emigración ye cada vez menor.
L'idioma ye billingüe, el Gallego y el Castellán son les principales llingües de comunicación, siguíu del dialeutu provincial d'Ourense que provién de los estremeros próximos a Castiella y Llión que faen que sía la llingua más falada pola población, el xentiliciu Soutochanos. ( Códigu postal 32617 )
miniaturadeimagen|Mapa concello de Vilardevós de 29 llocalidaes y 11 parroquies. DIVERSIDAD DEL CONCELLO La diversidá xeográfica del paisaxe, ye irregular les sos plaques tectóniques estender por tol términu y ye la sierra de Penes Llibres col so dominante altor de 1085 m la que define'l sinónimu de dos árees bien distintes. La Transmontana sur ( Terra Darriba ) que s'enfusa en Portugal y l'Altiplanu norte ( A Encomenda ) con talaya al valle de Verín vertebráu pel ríu Támega. A la elevada y estensión de la sierra de Penes Llibres hai qu'atribuyi-y la llinia divisoria d'agües qu'arramen a los ríos Menté y Támega dambos contribuidores del ríu Duero.
PRIMEROS ASENTAMIENTOS miniaturadeimagen|Fonte romana en Tomonte.|leftNon exsiste consensu historiográficu a la de precisar en qué momentu temporal puede asitiase l'orixe o fundación de Soutochao. Pero analizando dende'l presente la hestoria conjuntada de Soutochao con gratitud desvelar nel pasáu incertidumes sobre cuál pue ser l'orixe de la so procedencia. Qué según hipótesis de mapes antiguos ya informes de la hestoria recién, hai que remontase ente'l sieglu I A. C. y V D. C. Onde hai nicios relevantes de valor asitiaos sobre la base de los pueblos colonizaos de la historia antigua dientro de la Península ibérica. Esto ye l'orixe d'un procesu encontáu na construcción de la dómina clásica y al empar acredita la evolución de los pueblos hasta la edá moderna, que ye la parte onde se sofita l'arte contemporáneo asitiada sobre la base de la ocupación romana sobre los asentamientos celtes, son muertes de la dómina prerromano y posterior que nos revelen como una de les zones de camín de les distintes cultures, destacando los celtes galaicos col restu d'asentamientos íberos de la península, una vertixinosa diversidá étnica so una cultura común de tartesios, fenicios, griegos, romanos, cartaxineses, godos, árabes y cristianos. Toos ellos han analayando per estes rutes, actuando como timón del pelegrinaxe al santu sepulcru'l cristianismu, que fai del pueblu de Soutochao como unu de los llugares de camín del camín de Santiago Portugués Vía de la Plata. Un itinerariu cultural européu que complementa'l desenvolvimientu de l'arquiteutura romana llevada a cabu na zona, son nicios de muestra de la so estancia, y asina se confirma na redoma de la redolada qu'atañe a Soutochao, la construcción d'un castru de forma circular y cerámica de factura romana nun terrenal abrupto n'A cidadella y a escasa distancia d'esti llugar na fonte de Tomonte atópase'l bucráneo en relieve de dos cabeces de toru esculpíes en piedra de granitu. Al semblante del imperialismu romanu hai qu'atribuyi-y la virtú de ser los importadores de les castañales mientres la dómina de la so estancia na Península al espublizalos por tou la mariña interior de Galicia, siendo'l términu de Soutochao un terrén aparente pal desenvolvimientu d'esta frondosa tan pervalible na alimentación humana mientres más de diez siglos. Son árboles milenarios d'esa dómina referente que jalonan la redolada del pueblu, coles sos enormes dimensiones trabaes deformadas pol avieyamientu causáu pola erosión col pasu del tiempu. Son una de los plantíos más importantes de cultivu de la era prerromana que'l ser humanu puede contemplar de manera natural y lóxica in situ.
EN LA EDÁ MEDIA.
Dende la decadencia con posterior desmoronamiento del imperiu romanu por tol noroeste peninsular, trescurrió un estensu periodu de 300 años de la so ausencia, un espaciu de tiempu escuru onde surdieron numberosos pormenores de conquistes dientro de la península. Asina lo reflexa la hestoria d'esa dómina. Cuando los musulmanes instauraos al sur del ríu Duero exercen presión sobre'l reinu de Llión establecíu por tol noroeste del añu 910 a 1230 con un Gobiernu monárquicu d'Alfonsu V que foi'l primeru en redactar na península ibérica un fueru alministrativu con base de datos de persones y pueblos nel añu 1017. Esto pue ser la base d'una premisa pol que se llogra nel añu 1029 los primeros datos oficiales de rexistru de Soutochao apaeciendo como “Souto Planu” Nome rellacionáu col espaciu xeográficu d'una trupa masa forestal de castañales, d'orixe llatín Saltus Monte. Siguiendo'l guión de socesos del Sieglu XII y amediados del mesmu asocedieron dientro de la Península una serie d'acontecimientos históricos, apelando a la relevancia de la organización de reinos y diversos pactos de repartu dientro de la península. Destacar pola so repercusión na sociedá civil el de 1143, cuando'l Rei Alfonsu I consigue la separación del Reyno de Portugal de la Corona de Llión cuando ésta pasaba por un periodu de crisis política. Dientro de la xerarquía del propiu reyno de la corona de Llión. Un fechu que daría llugar a numberosos conflictos y enfrentamientos ente los dos reinos, qu'a lo postrero y a primeros del sieglu XIII, quedaríen estremaos y separaos pol establecimientu de la frontera actual. Una situación que dexaría l'allugamientu xeográficu de Soutochao dientro del ámbitu fronterizu Hispanu Lusu, que se vio afeutáu pola proximidá a la mesma, por cuenta de dellos procesos d'enfrentamientos ente los dos estaos motivaos poles esistentes resfregones de la raya qu'estrema y define la demarcación del territoriu de dambos países según la de les sos xentes, Son continuos fregaos producíos por una de les fronteres más llargues y antigües d'Europa, la so hestoria revela cómo les alteraciones de movimientu alternativu de vaivenes, podíen dexar a los pueblos axacentes a la raya a un llau o otru de la mesma. Por dalgún d'estos motivos alterantes redactaos, Soutochao nel añu 1325 apaez reflexáu nel foral Portugués como “Soutocháoo” Darréu y a pesar de les falcatrúes exercíes sobre la frontera, en contra de la voluntá de los sos ciudadanos, permanez nel feudu portugués nun periodu llargu de tiempu, onde sigui como tal hasta l'añu 1487. Esto ye l'algame de les secueles de vivir somorguiáu ente los avatares d'una frontera inestable onde los pueblos espuestos a lo llargo de la mesma taben sometíos a constantes incursiones y saqueos per dambes partes. Bastante ye que les tropes Portugueses nel añu 1569 invadieron estes tierres llegando hasta A Gudiña, sol reináu de Felipe II n'España y Sebastian I en Portugal.
YXPANSION DEL CATOLICISMU miniaturadeimagen|Ilesia de Sta Maria en Soutochao.Darréu a esta instigación d'invasión de tropes destaquen los acontecimientos surdíos nel sieglu XVIII , colos avatares de la guerra de socesión, unos fechos qu'encamienten a la hexemonía de Fermando V, Felipe IV, y Carlos III, mientres los cualos llevóse a cabu'l periodu feudal del cristianismu, construyendo la mayor parte de los templos cristianos d'España. Reseñando dientro de la mesma centuria'l templu de Santa María en Soutochao. Tres esta estratificación social, el papel de la Ilesia vieno al ámbitu rural a satisfaer la necesidá de la identidá personal del pueblu, amás de formar parte del arte y de la cultura, siendo por excelencia la Ilesia'l primer monumentu del que dispón la llocalidá. Na ambigüedá primitiva del fechu constatáu, el términu Ilesia procede del Llatín, y na manera civil denominar por defecto Iglesia, a los templos cristianos qu'escarecen d'otra denominación. D'esta miente, predomina na construcción del templu la tradicional normativa del catolicismu la forma de cruz llatina perenne, con orientación de la nave central d'este a oeste, predominando l'altor y anchu de la mesma. Les sos cabeceres son rectangulares y planes, la estructura consiste en murios construyíos en piedra maciza y granitu, siendo la parte posterior trasera del templu la más elevada, uniforme al campanariu d'Espadaña, en vértiz nel que s'alluguen dos campanes de bronce coles que se llama a la población a los eventos. Nel llateral esquierdu, una de les sacristíes baltada al convertise en ruines tres el deterioru sufiertu col abandonu nel tiempu. Llateral derechu, la sacristía actual que se caltién siguida d'un pórticu con dos pequeñes columnes y un arcu d'entrada. Nel so interior destaquen les columnes adosaes a los murios de contención nes que sofiten tres arcos que sostienen l'armazón de madera de la cubierta que cubre'l templu. Nún de los llaterales del interior d'accesu pela puerta principal, una escalera comunica'l entresuelo, coru y campanariu. Na cabecera frontera llevántase l'Altar Mayor, un retablu estilu barrocu talláu en nocéu de la mesma dómina na que s'alluga una imaxe de la Virxe María Nuesa Señora de los Remedios, que ye la patrona a la que los feligreses del llugar veneren el día 8 de setiembre de cada añu, so la advocación de la Parroquia de Santa María. La renacencia atenuante del catolicismu a primeros del sieglu XVIII consolídase como l'únicu mediu de comunicación relixosu nel ámbitu rural, encauzando una construcción de templos per tol territoriu, por aciu donativos y aportación de mano d'obra polos nativos del llugar. Cola so capacidá emerxente de poder actúa de manera eficaz sobre'l Nomenclátor de les 29 entidaes del conceyu agrupandolas en 11 parroquies, realzando hai diferencia d'otres pol siguiente orde, Arzadegos, Berrande, Enxames, Moyalde, Soutochao, Santa Maria, Osoño, Terrosu, Vilardecervos, Vilarello da Cota y Vilardevós. Toes so la dependencia eclesiástica de la diócesis d'Ourense. El conxuntu de les mesmes tán dafechu reasitiaes dientro de lo que ye'l términu del concello de Vilardevós.
REFORMA ALMINISTRATIVA