Wchodząc w drzwi kościoła życzą młodym „stałego szczęścia”, Jontek dorzuca głośno – „I cierpienia”. Mimo gniewu Dziemby nikt z tłumu nie zdradza sprawcy buntowniczego krzyku. Halka przytomnieje na chwilę i pyta Jontka o Janusza. Góral z goryczą i gniewem pokazuje jej przez otwarte drzwi kościoła klęczącą przed ołtarzem parę młodą i sam wchodzi do wnętrza. Halka jest zrozpaczona tą myślą. Myśl o dziecku budzi w niej pragnienie zemsty – zbiera więc chrust, zapala go i biegnie, by podpalić kościół. W ostatniej chwili opamiętuje się, ze słowami przebaczenia dla Janusza rzuca się ze skały w nurt górskiej rzeki.
Dyskografia (także DVD Video) thumb|Paulina Rivoli, odtwórczyni „Halki” w 1858 Halka – Natalia Sokołowa, Jontek – Gieorgij Nelepp, Janusz – Pawieł Lisicyan, Zofia – Irina Maslennikowa, Stolnik – Michaił Sołowiow, Teatr Bolszoj, dyr. Kiriłł Kondraszyn, Moskwa (spektakl 5 zarejestrowany 5 listopada 1949 r.), Melodia 1953 (3 LP, w jęz. rosyjskim) Halka – Grand Opera Highlights by Stanisław Moniuszko;