zgodnie z zasadami nomenklatury autorstwo należy się Horsfieldowi. Nie ma natomiast konsensusu w sprawie pozycji systematycznej kraski indochińskiej. IOC uznaje ją za podgatunek, autorzy HBW klasyfikują ją zaś jako odrębny gatunek od 2014 (stan w 2018). Do wydzielenia przyjęli kryterium morfologiczne. Donoszono o przypadkach hybrydyzacji między kraską indochińską a przedstawicielami dwóch pozostałych podgatunków: kraski orientalnej i indyjskiej.
Opisano nieuznawany podgatunek Coracias affinis theresiae, którego przedstawiciele mieli być mniejsi od tych formy nominatywnej i zamieszkiwać północny Wietnam (obszar wówczas znany jako Kochinchina) i Tajlandię. Nie wykazały tego później pomiary na większej liczbie okazów.
Genetyka Kariotyp kraski orientalnej poznano w latach 70. XX wieku. 2n=88, podobnie jak u kraski zwyczajnej (C. garrulus). W garniturze chromosomowym tego ptaka wśród autosomów wyróżniono dwa makrochromosomy (jeden submetacentryczny, drugi subtelocentryczny), cztery pary (3–6) niewielkich chromosomów i całą grupę (pozostałe) niewielkich akrocentrycznych chromosomów. Chromosom Z jest średniej wielkości, submetacentryczny, mniejszy chromosom W prawdopodobnie również submetacentryczny.