brzeski).
Lata wojny spędziła w Warszawie, wykładała na tajnych kompletach, jednocześnie (pod pseudonimami) kierowała pracą Komisji Legalizacyjnej „Park” przy Komendzie Głównej AK (sporządzała fałszywe dowody osobiste i inne legitymacje), za co otrzymała Krzyż Walecznych.
W marcu 1945 przyjechała do Łodzi, aby na tworzącym się uniwersytecie zorganizować od podstaw Katedrę Etnografii. Pełniła w niej funkcję kierownika; w 1955 otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1962 profesora zwyczajnego. W 1967 przeszła na emeryturę.
Dominującą rolę w jej dociekaniach odegrały badania społeczności wiejskiej oraz rozważania nad istotą współżycia i współdziałania społecznego. Interesowała ją również problematyka regionalizacji kulturowej i modernizacji kultury (zmiany kulturowe), folklor i zagadnienia muzealnictwa etnograficznego, a także historia etnografii polskiej.
Życie prywatne W czasie I wojny światowej poślubiła działacza niepodległościowego Henryka Kintopfa (później wieloletniego pracownika polskich dyplomatycznych przedstawicielstw wojskowych;