Podczas studiów i pierwszych lat pracy wiele podróżowała, zapoznając się z ośrodkami naukowymi i kulturą krajów skandynawskich i nadbałtyckich. W latach 1930–1932 przebywała na stypendium Funduszu Kultury Narodowej, kontynuując studia we Francji i Finlandii; studiowała w Ecole Pratique des Hautes Etudes pod kierunkiem Marcela Maussa oraz w Instytucie Etnologii Sorbony. W 1932 prowadziła studia etnologiczno-archeologiczne na temat kulturowych powiązań słowiańsko-fińskich. Po powrocie do kraju, nie mogąc znaleźć pracy w instytucjach naukowych, podjęła się pracy kulturalno-oświatowej – prowadziła wykłady w Polskim Radiu, pracowała w redakcji „Wiedzy i Życia”, gdzie w 1933 założyła archiwum materiałów ludoznawczych nadsyłanych przez korespondentów. W tym czasie przygotowała rozprawę habilitacyjną; niestety rękopis spłonął podczas powstania warszawskiego. W 1937 rozpoczęła pracę w Instytucie Gospodarstwa Społecznego, prowadząc badania nad emigracją zarobkową we wsi Zaborów (pow.