W wieku 56 lat przeszedł kolejną poważną chorobę, po której prawie całkowicie poświęcił się praktykom Czystej Krainy. W przeciwieństwie do japońskich nauczycieli związanych z Czystą Krainą, takich jak Hōnen czy Shinran, którzy całkowicie poddawali się „cudzej sile” (chiń. tali) buddy Amitabhy, jak większość chińskich nauczycieli buddyjskich bronił symbiotycznego połączenia „cudzej siły” Amitabhy z „własną siłą” (chiń. jili) chanu. Takie jego stanowisko jest widoczne w jednakowym traktowaniu przez niego trzech praktyk: medytacji (chan), doktryny (jiao) i wskazań (lü).
Spuścizna Pozostawił po sobie sześćdziesiąt dwie prace w 230 zwojach. Były to traktaty i komentarze na temat nauk i tekstów chan, tiantai, jogaczary, Czystej Krainy i innych.
Emituojing yaojie (Zasadnicze wyjaśnienia do Amitābha-sūtry) Jingtu shiyao (Dziesięć istotnych [rzeczy] o Czystej Krainie) Pìxiè jí (闢邪集; Zebrane eseje obalające inną wiarę) Zhouyi chanjie (Chanisty objaśnienie „Księgi zmian”) Babu daoren zhuan (八不道人傳; Biografia człowieka Drogi imieniem „Osiem nie”)