Mewa jest powieścią kostumbrystyczną i regionalną. Autorka przeciwstawia w niej życie na wsi życiu miejskiemu. Miasto w jej uznaniu jest źródłem zepsucia, natomiast znacznie większą wartość mają sielskie obyczaje wiejskie. Za idealne społeczeństwo uważa takie, które podtrzymuje swoje tradycje i nie ewoluuje, gdyż jeśli tak się dzieje, prowadzi to do jego destrukcji. Mewa znacznie wpłynęła na rozwój hiszpańskiej powieści w II połowie XIX wieku i stała się inspiracją dla twórczości takich pisarzy, jak Pedro Antonio de Alarcón i Luis Coloma.
Fernán Caballero uchodzi również za prekursorkę realizmu w Hiszpanii. W tym samym roku co Mewa ukazała się powieść Rodzina Alvareda (La familia de Alvareda). W Polsce została opublikowana w 1860 r., jako dodatek do krakowskiego czasopisma „Czas”. Utwór ten, podobnie jak późniejsze Clemencia (która w Polsce została wydana w 1868 r. przez „Kronikę Rodzinną” jako Klemencya) i Un verano en Bornos, zawiera elementy charakterystyczne dla realizmu. Wszystkie te powieści, włącznie z Mewą, odznaczają się mnogością opisów miejsc, różnorodnością wydarzeń i żywą narracją, a także obecnością licznych motywów folklorystycznych i jasno wyrażonego morału.