Uwięzienie i śmierć We wrześniu 1572 roku Anna złożyła skargę przed Sąd Rzeszy celem odzyskania prawa do posagu. W tym samym czasie jej hescy i saksońscy krewni planowali zamienić zamek Beilstein w więzienie, pojmać ją i osadzić w nim za cudzołóstwo. 1 października 1572 roku przybyła tam wraz ze swoją najmłodszą córką Krystyną, a w trzy lata później została jej ona odebrana.
W marcu tego samego roku, chociaż ich rozwód nie został jeszcze przeprowadzony, rozeszły się pierwsze wieści o zbliżającym się ponownym ożenku Wilhelma. Jego wybranką była opatka Jouarre, Charlotta de Burbon, córka Ludwika III Burbona, księcia Montpensier i jego pierwszej żony Jakobiny de Longwy. Oburzeni tą wiadomością, niektórzy z krewnych Anny domagali się zwrotu kosztownych prezentów ślubnych, pomimo jej rzekomej niewierności. Jej wuj August również domagał się od Wilhelma, którego nazywał obecnie „Przywódcą wszystkich łotrzyków i rebeliantów”, jednego z hrabstw znajdujących się w posiadaniu Nassauczyka, Hadamaru lub Diezu. Twierdził również, że małżeństwo księcia nie zostało jeszcze legalnie zakończone i z tego powodu nie ma prawa do ponownego ożenku ani przejęcia majątku małżonki. Składając zeznania przed Sądem Rzeszy Anna nie przyznała się do zdrady męża, a nawet gdyby to zrobiła, to posiadała dowód na to, że Wilhelm złamał ich kontrakt małżeński.