saperów.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 w pierwszym okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy saperów dywizyjnych w dowództwie 25 DP. Następnie został dowódcą 25 batalionu saperów, sformowanego 17 kwietnia 1939 dla 25 Dywizji Piechoty przez Ośrodek Sapersko-Pionierski 25 DP w Kaliszu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy saperów 25 DP brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP w składzie Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli, przedostał się na Zachód i został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Skierowany do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, gdzie pełnił funkcję zastępcy dowódcy saperów dywizji. Uczestniczył w 1941 w walkach pod Tobrukiem, podczas których został ranny. Zginął na Morzu Śródziemnym podczas ewakuacji parowcem do szpitala w Aleksandrii, który został storpedowany 23 grudnia 1941 przez niemiecki okręt podwodny U-559Adam Szugajew w publikacji pt.