10 lutego 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika. Przydzielony do 2 p. sap. na stanowisko dowódcy 9 kompanii kolejowej brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Uczestniczył w walkach w grupie gen. Listowskiego pod Brześciem nad Bugiem, Pińskiem i Łunińcem. Podczas walk wraz ze swoją kompanią odbudowywał mosty i tory kolejowe m.in. przez rzekę Jasiołdę. Pod koniec 1919 został skierowany na studia do Francji w Éscole Militarie du Genie w Wersalu. W końcu lipca 1920 powrócił do kraju i wziął udział w obronie Warszawy przed atakiem bolszewików. W 1921 został awansowany na stopień porucznika w korpusie oficerów kolejowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie na stopień kapitana w korpusie saperów kolejowych ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 1 pułku kolejowego służył w Departamencie VI Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1928 jako oficer 1 pułku saperów kolejowych był przydzielony do batalionu mostowego, w którym do 1930 pełnił funkcję zastępcy dowódcy. W latach 1930–1935 był wykładowcą szkolenia saperskiego w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, a od 1936 dowódcą Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu. 19 marca 1937 został awansowany na stopień majora sł. st.