Uczestniczył w wypadkach Wiosny Ludów, m.in. we Lwowie w Gwardii Narodowej, następnie jako instruktor w Sanoku. Po wybuchu powstania węgierskiego, udał się na Węgry, gdzie w październiku 1848 objął dowództwo kompanii polskiej w Budzie. Z Józefem Wysockim organizował piechotę Legionu Polskiego (i jednocześnie przeciwstawiał się Wysockiemu, gdy ten namawiał Polaków do powrotu do kraju w wypadku, gdyby rząd węgierski odmówił zgody na sformowanie legionu). Był członkiem deputacji interwencyjnej do gen. Józefa Bema, który formował własny legion i próbował przeciągnąć członków Legionu Wysockiego pod własną komendę. Nieporozumienia na tym tle doprowadziły m.in. do zamachu i zranienia gen. Bema (10 XI 1848 w Peszcie).

Brał m.in. udział w bitwach pod Aradem, Nowym Aradem, Szolnokiem i Komarnem, a także w oblężeniu twierdzy Buda. 1 batalion Legionu Polskiego pod dowództwem Ignacego Czernika liczył prawdopodobnie ok. 700 żołnierzy.

W Szolnoku otrzymał Order Zasługi Wojskowej III klasy. 29 lipca 1849 otrzymał awans na podpułkownika;