Następcą św. Bertolda był Brokard. Zwrócił się on do łacińskiego patriarchy Jerozolimy, św. Alberta z Vercelli, z prośbą o spisanie „formuły życia" dla eremitów. Ta krótka reguła z 1209 r. skupiała się na modlitwie w odosobnieniu. Została oficjalnie zatwierdzona przez papieża Honoriusza III 30 stycznia 1226 roku. Po kilku dziesięcioleciach, z powodu rekonkwist muzułmańskich i narastającego niebezpieczeństwa, pustelnicy musieli uciekać do Europy. Gdy w 1291 roku upadła Akka, ocalałe jeszcze klasztory w Ziemi Świętej spłonęły, a zakonnicy, którzy zdecydowali się pozostać na miejscu, zostali wymordowani przez mameluków.
Od pustelników do braci żebrzących mały|lewo|upright=0.7|Matka Boża wręczająca szkaplerz św. Szymonowi Stock (mal. Nicolas Mignard). W Europie eremici napotykali wiele trudności, gdyż ich styl życia słabo pasował do warunków gęsto zaludnionych zachodnich miast. Ponadto Sobór laterański IV (1215) i II sobór lyoński (1274) zmierzały do zlikwidowania nietypowych zgromadzeń. Karmelici zmuszeni zostali do ewolucji ze swojego pierwotnego eremityzmu i asymilacji z nowymi i prężnie działającymi formacjami mendykanckimi (żebrzącymi).