Patogeneza udaru przysadki bez gruczolaka nie jest znana – przypuszcza się, że biorą w niej udział czynniki zewnętrzne, na przykład choroby ogólnoustrojowe lub leki.
Czynniki ryzyka Niektóre z opisanych czynników ryzyka udaru przysadki to:
choroby współistniejące (nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa) zabiegi operacyjne (szczególnie operacje kardiochirurgiczne) ciąża – powiększenie przysadki w jej trakcie usposabia do udaru uraz głowy leki (agonisty receptorów dopaminowych, chemioterapia, leki przeciwzakrzepowe, insulina, testy z użyciem kortykoliberyny, gonadoliberyny i tyreoliberyny), inne (wstrząs, ukąszenie przez węża).
Objawy i przebieg Objawy pojawiają się od kilku godzin do dwóch dni po udarze. Najczęściej występują nagły, silny ból głowy w okolicy czoła lub za oczami oraz ostre zaburzenia widzenia (a w skrajnych przypadkach nawet ślepota). Mogą wystąpić także nudności, wymioty i zaburzenia świadomości (wskutek wzrostu ciśnienia śródczaszkowego), podrażnienie opon mózgowo-rdzeniowych wywołujące objawy oponowe, oftalmoplegia oraz diplopia (wskutek krwotoku do zatoki jamistej), gorączka i ostra niedoczynność przysadki (prowadząca czasami do niedoczynności nadnerczy z hipoglikemią i hipotensją).