Dwa i pół roku później, podczas wizyty Józefa II i jego brata Wielkiego Księcia Toskanii Leopolda II, Garampi ponownie miał okazję szczegółowo omówić z cesarzem najważniejsze kwestie polityczne, czym wywołał dobre wrażenie w monarchii. Był członkiem powołanej w 1767 roku przez papieża Klemensa XIII w związku z groźbą przyznania praw dysydentom Kongregacji do Spraw PolskichWojciech Kęder, Kryzys wokół sprawy dysydenckiej a sprawa suwerenności Rzeczypospolitej w latach 1764-1767, w: Rzeczpospolita wielu wyznań, Kraków 2004, s. 372.. 16 stycznia 1772 roku papież Klemens XIV przyznał mu tytuł doktora utroque iure z ramienia Rzymskiego Uniwersytetu „La Sapienza”.
27 stycznia 1772 został mianowany arcybiskupem tytularnym Berytusu (współcześnie: Bejrut). sakrę przyjął 9 lutego z rąk kardynała Lazzara Opizia Pallaviciniego. 15 kwietnia został mianowany przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w Polsce, a cztery dni później został asystentem Tronu Papieskiego. Do Korony Królestwa Polskiego przybył pod koniec lata i 6 września spotkał się z królem Stanisławem Augustem Poniatowskim. Rozmawiał z nim o dopiero co przeprowadzonym I rozbiorze Polski. W 1773 roku nastąpiła kasata zakonu jezuitów, która groziła zakłóceniem całego polskiego systemu szkolnictwa, co wiązało się z poważnym ryzykiem w sprawach religijnych.