ZSRR i Rosja Pojedyncze utwory gatunku pojawiły się jeszcze w latach 1930., na przykład stworzone przez Pawła Kogana i Georgija Lepskiego romantyczne pieśni, najsławniejszą z których stała się Brygantyna (Бригантина); a także wczesne pieśni Michaiła Anczarowa.

W połowie XX wieku w ZSRR dał się zaobserwować prąd pieśni autorskich. Gatunek wyrósł w latach 1950–1960. samoistnie, z amatorskiej działalności artystycznej, niezależnie od polityki kulturalnej władz radzieckich, i szybko zdobył sobie szeroką popularność. Piosenka autorska wykonywana była przez autora, zwykle przy akompaniamencie gitary akustycznej. Akcent położony był na poetyczność tekstu. W ZSRR artystów amatorów nazywano często bardami. W początkowym okresie podstaw tego gatunku muzyki były piosenki studenckie i turystyczne, różniące się od „oficjalnych”, rozpowszechnianych w państwowych środkach przekazu, dominującą osobistą intonacją i żywym, nieformalnym podejściem do tematu. W początku lat 1950. piosenka autorska rozwijała się dynamicznie w środowisku studenckim, w szczególnoci na wydziale biologicznym Uniwersytetu Moskiewskiego (znanymi autorami stali się Gien Szangin-Bieriezowskij, Dmitrij Suchariew, Liliana Rozanowa), i w Moskiewskim Uniwersytecie Pedagogicznym (Jurij Wizbor, Julij Kim, Ariadna Jakuszewa).