dodatkową podstawą neuronauki stała się wiedza o neuronach lustrzanych, odkrytych przez zespół naukowców z Uniwersytetu w Padwie u makaków.
Zespół Uty Frith włączył się do intensywnych badań analogicznych procesów i struktur w mózgach ludzi – poszukiwał doświadczalnego potwierdzenia koncepcji, że różnorodne objawy autyzmu są związane ze „ślepotą umysłu” lub osłabieniem koherencji centralnej.
Jeden z najbardziej popularnych testów, stosowanych w pierwszym okresie badań braku teorii umysłu w autyzmie dziecięcym – „” – opisano po raz pierwszy w 1985 roku w artykule Does the autistic child have a „theory of mind”? (współautorzy: Simon Baron-Cohen – w ramach pracy doktorskiej, i Uta Frith).
Ślepota umysłu powoduje brak empatii (zob. np. praca U.Frith i wsp. nt. Levels of emotional awareness and autism: An fMRI study, 2008), który utrudnia lub uniemożliwia komunikację interpersonalną, procesy socjalizacji i tworzenie grup społecznych – kształtowanie się relacji interpersonalnych między ludźmi i w stadach zwierzęcych (zob. też interpersonalna teoria psychiatrii). Dla człowieka najbardziej charakterystyczna jest umiejętność posługiwania się mową i językiem (konwersacja, pismo i czytanie), która wymaga złożonej analizy bodźców akustycznych i wzrokowych na podstawie wiedzy lingwistycznej i semantycznej.