Autorem dekoracji był Zygmunt Wierciak a kostiumy wykonali bracia Pronaszkowie.
Dopiero w 1926 w rocznicę powstania listopadowego, wystawiono cały dramat Wyspiańskiego na krakowskiej scenie. Dyrektorem był Zygmunt Nowakowski, który wystąpił w przedstawieniu w roli Harfiarza, a reżyserem Józef Sosnowski, wcielając się też w rolę Tempusa. Z aktorów naszych czasów oklaskiwali wtedy widzowie m.in. Antoninę Klońską (Andromaka), Tadeusza Burnatowicza (Anioł Czarny), Zbigniewa Sawana (Parys).
Słynna w powojennym życiu teatralnym stała się inscenizacja Akropolis w reż. Jerzego Grotowskiego w Teatrze Laboratorium w Opolu (1962). Twórcy przenieśli akcję dramatu do XX-wiecznej Europy – z Wawelu, "polskiego Akropolu", w "plemion cmentarzysko" – rzeczywistość obozów koncentracyjnych. Na sesji naukowej poświęconej Wyspiańskiemu, zorganizowanej na Uniwersytecie Jagiellońskim w 100-lecie urodzin poety, w jednym z referatów uznano to przedstawienie za najwybitniejszą inscenizację wśród licznych realizacji sztuk Wyspiańskiego na polskich scenach. Spektakl, który wszedł do kanonu arcydzieł światowego teatru pokazywany był także poza Polską, m.in.